Skaten vs. Skeeleren.

Vroeger had ik altijd hele discussies hoe je het nou noemde wat je ging doen als je op skeelers ging rijden. Heet dat nou skaten of skeeleren? Ik denk dat allebei de benamingen prima kunnen. Het ligt er vooral aan hoe jij zelf je vervoersmiddel nou noemt: skates of skeelers. Noem je het skates dan ga je skaten, noem je het skeelers dan ga je skeeleren. Makkelijk zat.

Maar nu wordt het lastiger. Sinds ik rolschaatsen heb verwar ik altijd de termen skaten en skeeleren. Die rolschaatsen lokken op zichzelf ook een taal-discussie uit want noem je die in het Engels nou rollerblades of rollerskates? En dat brengt weer verwarring als je zegt: ik ga skaten. Want noem jij je skeelers skates, dan kun je gaan skaten. Maar als jij je rolschaatsen ook skates noemt, dan betekent dat dus dat je ook kunt gaan rolschaatsen. En weer iemand anders snapt de term ‘skaten’ helemaal niet, want die noemt zijn skeelers ‘skeelers’ en gaat dus skeeleren, en noemt zijn rolschaatsen gewoon ‘rolschaatsen’  en gaat daarmee ‘rollen’ of ‘schaatsen’. Wéér iemand anders noemt zijn rolschaatsen ‘rollerblades’ en die gaat daarmee .. Ehm. Ja, wat gaat die daarmee eigenlijk? ‘Bladen’? Ik zou dan ook gewoon ‘rollen’ zeggen.

Maar goed. Heel  lulverhaal over skates en skeelers.
Ik wilde iets anders vertellen.

Gisteren ben ik wezen skeeleren. Of skaten. Hoe je ze dus noemt.
Maar ik noem mijn rolschaatsen ‘skates’ en mijn skeelers, nouja, skeelers dus. Dus ik ging skeeleren.
Ik had ineens spontaan het idee. Het was 9 uur ’s avonds en ik had er zin in.
Maar na een minuut ging ik al twijfelen. Ik herinnerde me namelijk een moment in de geschiedenis, van zo’n twee maanden geleden.

Ik ging schaatsen. En nou was ik altijd best goed in schaatsen (lees: ik viel niet elke 5 meter en ik kon aardig snelheid maken). Dus ik dacht dat ik zo weg zou rijden. Dat had ik dus verkeerd gedacht. Ik denk dat het komt doordat ik zo’n half jaar op rolschaatsen in plaats van op skeelers (of skates) heb gestaan en dus niet meer gewend ben aan de vier wieltjes achter elkaar. Jullie kunnen je allemaal wel voor je halen hoe een pasgeboren hertje op ijs zou lopen. Het niet meer gewend zijn aan schaatsen resulteerde in zulke taferelen. Het was ook niet zo dat het eventjes een kwestie van wennen was, maar het duurde gewoon de volle anderhalf uur dat we hebben geschaatst. En het was gewoon niet meer om te lachen.

Daar moest ik dus aan denken gister om 9 uur. Na eventjes te twijfelen en ook naar de donkere wolken te kijken, besloot ik er maar gewoon vol voor te gaan. Dit gevoel zakte weer even toen ik daadwerkelijk mijn skeelers aan had. De verschrikkingen van twee maanden daarvoor kwamen weer op. Dat heb ik toch maar verzet en ben gaan rollen (op mijn skates, niet de rolschaatsen).

Na zo’n 20 meter kwam ik erachter dat je voor skeeleren héle andere spieren nodig hebt dan bij rolschaatsen. Holy moly.
Uiteindelijk heb ik een rondje van zo’n 5 kilometer gemaakt en heb ik dat in één keer door gedaan (waar ik zelf best wel trots op was). Ik heb een paar keer een korte stop (lees: minder dan 10 seconden) gemaakt om:

  • vliegjes uit óf mijn ogen óf mijn mond te halen (dit zorgde voor zo’n 7 stops in totaal).
  • mijn rug te strekken.
  • te zorgen dat ik geen tegenliggers zou raken.
  • een elektriciteitskabel over te steken die dwars op de weg lag.

En hierna was ik moe en voldaan. En bang. Bang voor de ongelofelijke spierpijn die ik de volgende dag verwachtte te krijgen. Maar dat viel eigenlijk best mee.

Nu ben ik weer op weg naar Middelburg en van plan om veel te gaan skaten (ja, op de rolschaatsen) deze week!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s