Hoe het allemaal begon | Dagboek van een mollenjager #1

Ik zou graag een onwijs lange post schrijven over heel mijn reis, maar dat zou echt te lang worden, en daarom heb ik besloten om het in deeltjes te doen. Voor beide partijen leuker; ik hoef niet 6 uur aan één stuk te typen en jullie hoeven niet 6 uur aan één stuk te lezen. Ik hoop dat jullie het in deeltjes ook leuk vinden om te lezen!

Het begon allemaal toen ik me aanmeldde. Dat was ergens in oktober en sindsdien had ik er helemaal naartoe geleefd. Eerst sloeg dat helemaal nergens op want in oktober was ik nog maar één van de 600 aanmeldingen die nog moesten komen en waren mijn kansen op daadwerkelijk meegaan ontzettend klein. Een week later werden deze kansen al iets groter; ik kreeg een mailtje dat ik was uitgenodigd voor een selectiedag.

Een selectiedag die al zo lang geleden is dat ik me de details er niet meer van kan herinneren, maar in grote lijnen kan ik het nog wel navertellen.
Het begin van deze selectiedag was sowieso een wandelavontuur door Utrecht. Ik heb namelijk een beetje moeite met het OV in vreemde steden en aangezien ik nog nooit in Utrecht was geweest was ik ook hier in de war over waar ik heen moest. Natuurlijk had ik vantevoren wel opgezocht waar het was en hoe ik daar moest komen, maar achteraf gezien had ik beter een andere bus kunnen nemen, i.p.v. te geloven wat 9292.nl mij vertelde. Nu heb ik namelijk een bus genomen, ben ik bij een halte uitgestapt en moest ik alsnog een kwartier lopen. Ik ben half de stad doorgelopen, door een park, langs iets wat leek op een kinderboerderij, frisbeeënde mensen, toen nog even lopen, waarna ik aankwam op het campusterrein van University College Utrecht.

Hmm. Ik bedenk me nu trouwens dat als ik een paar haltes langer was blijven zitten, dat ik dan 200 meter van het campusterrein uit was gestapt. Maar goed, dat is altijd achteraf.

Ik had dus een prachtige stadswandeling gemaakt door Utrecht, en bij de poort van het campusterrein stond Wytze, een oud kandidaat, op mij te wachten. Ik ging langs allerlei spelletjes en opdrachten. Één daarvan was lasergamen, en ik weet het fijne er niet meer van, alleen dat ik intens, maar echt intens slecht was. Het doel was om koffers met iets van waarde daar in open te maken, maar helaas was ik na 30 seconden al dood. ‘Af’ dus, om het even minder agressief te maken. Met deze tijd had ik zelfs mezelf teleurgesteld en ik dacht dus ook dat mijn kansen hierna verkeken waren.

Na het lasergamen werd ik in een situatie gebracht die me deed denken aan een kruising tussen een politieverhoor en een deel van een ontgroening over waarom ik bij een studentenvereniging zou mogen horen. Het was een psychologisch-in-de-war-brengend gesprek over of ik wel capabel genoeg zou zijn (blijkbaar niet), wat mijn sterke punten waren (haha) en hoe ik op slaapgebrek zou reageren (slecht dus). Ik weet niet hoe ik er op kwam, maar ik heb in dat gesprek ook nog gezegd dat ik mensen goed kon inschatten, waarna ik dat gelijk even mocht bewijzen door de drie ‘juryleden’ een uitgebreide persoonlijkheids-analyse te geven.

Met deze analyse had ik blijkbaar mijn falende lasergameshow goed gemaakt, want ongeveer een maand later kreeg ik te horen dat ik mee mocht op de reis! Ik was zo blij en sindsdien stapelde de zenuwen zich op.

Advertenties

One thought on “Hoe het allemaal begon | Dagboek van een mollenjager #1

  1. Pingback: Spanning en gevoelens | Dagboek van een mollenjager #2 | Adopt a sloth!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s