Wat er gebeurt als je om 7.11 op zondagochtend de trein neemt | treinverhalen #1

Ik neem altijd de trein van Middelburg naar Delft of vice versa. Vaak op zaterdagochtend, omdat ik op vrijdagavond roller derby training heb, waardoor ik pas de volgende dag de trein kan nemen. Soms gebeurt het dat ik op zondag moet werken, waardoor ik eigenlijk op zaterdagavond alweer terug moet. Maar soms, door verschillende redenen, gebeurt dit niet, waardoor ik op zondagochtend gedwongen moet treinen. En dan gebeuren er aparte dingen.

Toevallig gebeurde dit verhaal in de trein vanaf Rotterdam Centraal i.p.v. vanaf Delft, want, ‘in Rotterdam gebeurt het’. Nee, ik weet niet waarom de intrigerende avonturen altijd in Rotterdam beginnen, maar zo is het nou eenmaal.

Dit is alweer een tijdje geleden gebeurd, de datum kan ik me echt niet herinneren. Ik weet ook niet meer zeker of het werk was waarvoor ik terug naar Middelburg ging, maar het was wel heel vroeg. Heel vroeg.
De trein blijft altijd een tijdje stil staan in Rotterdam, zeker als het een vroege trein is, en op deze dag stapte ik in Rotterdam in. In de verder lege coupé zaten al twee jongens die niet bijster veel geluid maakte, dus ik vond het helemaal prima en ging zitten in zo’n 4 persoon-zitruimte.

Kort na vertrek uit Roffa was ik al in gesprek met deze twee jongens. Dit kwam omdat eentje een opmerking maakte, de andere tegen mij sorry zei dat ze zo luid waren, waarop ik antwoordde dat het niet uitmaakte. Het gesprek zette voort met een uitgebreid verslag van wat de twee mannen op de avond voorafgaand aan onze treinreis hadden meegemaakt. Ze waren uit geweest en hadden allerlei avonturen beleefd. Nou zijn die avonturen voor dit verhaal niet heel erg belangrijk, maar deze avonturen zorgde er wel voor dat ze verdomd moe waren, wat niet kon, want ze moesten nog werken op de mooie zonnige dag die we tegemoet gingen. Vervolgens trok één van de twee doodleuk een klein opgevouwen papiertje uit zijn zak, met daarin iets wat ze snoven, toen moest hij dit snel verstoppen omdat de conducteur eraan kwam, en kreeg hij van deze meneer een boete omdat hij geen geldig vervoersbewijs bij zich had. Bewonderenswaardig kreeg hij het voor elkaar om zich hier uit te lullen, waarna, na het verdwijnen van de conducteur, hij vrolijk verder ging met het snuiven van het witte goedje wat even daarvoor nog tactisch in zijn binnenzak was verdwenen.

Toen begon hij doodleuk ons gesprek voort te zetten, en daardoor had ik eigenlijk geen kans om sprakeloos te zijn, waardoor het waarschijnlijk leek voor deze twee jongens alsof ik mij regelmatig in de omgeving van snuivende personen bevond. Maar toen deze jongens waren uitgestapt in Krabbendijke, één van de idyllische plekjes in Zeeland dat blijkbaar een heel treinstation nodig heeft, had ik toch wel even nodig om het hele incident te verwerken.

Je zou denken dat zo’n opmerkelijk verhaal zich één keer in de zoveel jaar afspeelt. Niks is minder waar. Binnenkort meer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s