Dankzij oma | Rust zacht lieve oma.

Mijn favoriete anekdote over mijn oma is een verhaal wat ze vroeger aan mij verteld heeft. Het was 1944 en ze was 16 jaar oud. Ze had op een of andere manier gehoord dat er een aanslag zou zijn, en ze heeft toen samen met een vriendin mensen tegen gehouden om niet langs het stuk spoor te lopen waar er een ontploffing zou zijn. Deze ontploffing was er uiteindelijk inderdaad en ik denk altijd maar graag dat mijn oma zo meerdere levens heeft gered.

De historische correctheid van deze anekdote kan ik natuurlijk niet garanderen, wat door zowel het geheugen van mijn oma als mijn eigen geheugen aangetast kan zijn. Voor mijn oma was het natuurlijk al vele jaren geleden en ik was zelf nog maar een klein meisje toen ze dit aan mij vertelde. Ik heb wel nog even wat historisch onderzoek gedaan, en deze explosie bij het spoor is er inderdaad geweest, dus grote kans dat het verhaal van mijn oma ook klopt.

Maar of het nou waar is of niet, dit is wel hoe ik mijn oma herinner. Als een sterke vrouw, die veel mooie dingen gedaan heeft, en nog zoveel meer gekund had als ze daar de kans voor had gekregen.

Ze heeft vijf prachtige kinderen op de wereld gezet, die stuk voor stuk geweldige mensen zijn. Eigenwijs zijn ze allemaal, maar dat is wel het bijvoeglijk naamwoord wat onze hele familie kenmerkt. Dat heeft ze aan ons allemaal doorgegeven.

Oma heeft me zoveel geleerd. Dankzij haar weet ik wat kapok is, hoe een wc-verstuiver werkt, en dat je strijkkralen niet moet willen strijken met een natte theedoek ertussen, omdat dan het figuurtje waar je 4 uur aan gewerkt hebt helemaal naar de tering gaat.

Dankzij oma weet ik hoe ik moet breien -insteken omslaan doorhalen af laten glijden-, haken -insteken omslaan doorhalen-, weven -my god probeer dat nooit het is een pleuriswerk-, en borduren, al ben ik daarmee nooit verder gekomen dan een schilderijtje van 10 bij 15.

Dankzij oma weet ik hoe ik sokken moet stoppen -niet dat het ooit nodig is maar je weet het niet- en dat bladspinazie met ei best lekker is. En dat in het donker slapen helemaal niet zo eng is, omdat de mensen van wie je houdt altijd dicht bij zijn.

Dankzij oma weet ik dat je ’s ochtends best bij die mensen in bed mag kruipen en lekker mag kroelen. Dat die mensen altijd van je houden, hoe gek of eigenwijs je ook bent.

Dankzij oma kan ik nu ezelen, en noten lezen, en kan ik zeggen dat ik 2 jaar mandoline heb gespeeld, al heb ik het nooit zo gedisciplineerd volgehouden als dat ze had gewild.

Oma is de eerste persoon die ik los moet laten, ze is de eerste persoon waarvan ik het overlijden bewust heb meegemaakt. Dus nu, zelfs nu ze er niet meer is, ga ik van haar leren. Want nu ze overleden is ga ik leren hoe ik moet leven zonder iemand waar ik onwijs veel van hou. Ik ga leren hoe ik al die kennis toe moet passen, zonder dat ik kan vragen of ik het goed doe, en ga ik leren dat ik op mijn eigen gevoel moet vertrouwen.

Dat gaat onwijs zwaar worden, maar als ik oma’s woorden moet geloven komt dat wel goed, want ze zei ooit tegen me ‘Jij bent zo’n knap meisje, jij kan alles doen wat je maar wil’.

Dankuwel oma.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s